Co to są nawozy mineralne? Cz.2- ostatnia

wpis w: Różności | 0

Nawozy azotowe dzielą się na natychmiast pobierane przez rośliny , a więc działające bardzo szybko i stosowane często w czasie ich wzrostu (pogłównie) i nawozy azotowe, które przechodzą w glebie przemiany, zanim staną się dla roślin przyswajalne, wskutek czego okres ich dodatniego wpływu następuje po pewnym czasie, a działanie ich jest wolne, lecz długotrwałe.

Do szybko działających nawozów azotowych zaliczamy saletrę wapniową  (15,5% azotu) i saletrzak (około 20,5% azotu) oraz nieco powolniej działający siarczan amonu (20,5% azotu).

Saletry nie są pochłaniane i zatrzymywane przez cząstki gleby, w razie silnych dreszczów są więc wypłukiwane do głąb i rośliny nie mogą już z nich korzystać. Dlatego też saletrę należy stosować drobnymi dawkami, lecz częściej (2-3 razy) i w czasie ustalonej dobrej pogody.

Saletrę sypiemy na powierzchnię gleby wkoło rośliny na granicy zasięgu jej liści nie przykrywając jej ziemią, gdyż ma ona właściwości pochłaniania znajdującej się w powietrzu pary wodnej. Saletra pochłaniając wodę rozpuszcza się i powoli wsiąka w glebę, dostając się następnie do korzeni roślin. Saletrzak i siarczan amonu mogą być wysiane przed siewem lub pogłównie (muszą być przykryte ziemią). Stosując często siarczan amonu należy pamiętać o wapnowaniu gleby, a na glebach kwaśnych lepiej go nie używać.

Do nawozów azotowych wolno działających należy azotniak (20,5% azotu). Ponieważ musi on przejść z formy nieprzystępnej w formę przyswajaną przez rośliny, stosuje się go zawsze co najmniej na 10-14 dni przed siewem czy sadzeniu. Azotniak dany do gleby zbyt późno może uszkodzić kiełkujące rośliny. Po wysianiu należy go natychmiast dobrze przykryć ziemią. Wysiewając azotniak należy zabezpieczyć oczy okularami, a ręce starymi rękawiczkami lub dobrze je natłuścić. Azotniak jest nawozem odpowiednim niemal na wszystkie gleby, z wyjątkiem bardzo piaszczystych lub torfowych.

   Nawozy fosforowe. Z nawozów mineralnych fosforowych największe zastosowanie mają: superfosfat (16% fosforu), tomasyna (16% fosforu), supertomasyna (30% fosforu). Najdostępniejszy dla roślin jest fosfor superfosfatu, mniej dostępne, a więc wolniej działające, są supertomasyny, najwolniej – tomasyna.

Żaden z nawozów fosforowych nie jest wypłukiwany z gleby, mogą więc byś stosowane nawet na jesieni. Tylko superfosfatem można nawozić pogłównie, to znaczy podczas wzrostu roślin.

Superfosfat stosowany w formie pylastego proszku jest gorzej wykorzystywany przez rośliny niż granulowany, gdyż łatwo dostępne związki fosforu stykając się z glebą na dużej powierzchni przechodzą w związki trudniej dostępne.

Działkowiec może stosunkowo łatwo zabezpieczyć się przed tak niepożądanym zjawiskiem przez tak zwane granulowanie superfosfatu. Granulki (kuleczki) skupiają w sobie większą ilość pylastego superfosfatu, powodują znaczne opóźnienie niepożądanych przemian, ponieważ tylko cząstki zewnętrzne superfosfatu w granulkach stykają się z glebą, a nie każda z osobna.

Granulowanie superfosfatu możemy przeprowadzić w następujący sposób:

Jeżeli rozporządzamy suchym nawozem gołębim lub kurzym albo suchym krowieńcem, kruszymy go tak, aby uzyskać kawałki średnicy 2 – 3 mm. Ilość pokruszonego nawozu powinna stanowić połowę ilości superfosfatu (tzn. na jeden litr superfosfatu powinno się przygotować pół litra kruszu nawozowego). Krusz nawozowy zwilżamy w ten sposób, że skrapiamy go przez sitko z konewki i stale mieszamy grabiami, tak aby był równomiernie nawilgocony; ściśnięty w dłoni powinien ją zwilżać, ale woda nie powinna spływać kroplami. Po zwilżeniu krusz w dalszym ciągu mieszamy i posypujemy równocześnie superfosfatem tak długo, aż wszystek superfosfat przylgnie do cząstek kruszu i utworzą się granulki. Jeżeli granulki nie będą od razu wysiewane, przygotowujemy je do przechowania susząc na słońcu. W razie braku wymienionych suchych nawozów zastępujemy je trocinami, przeprowadzając granulowanie w identyczny sposób. Dzięki granulowaniu nawóz jest lepiej wykorzystany przez rośliny i możemy jego dawkę zmniejszyć o jedną trzecią. Tak przygotowany superfosfat możemy również wysiewać rzędowo jednocześnie z nasionami.

Superfosfat można stosować na wszystkie gleby, z wyjątkiem gleb kwaśnych i torfowych. Odpowiedniejsza dla tych gleb, na które nie nadaje się superfosfat, jest tomasyna.

   Nawozy potasowe.  Obecnie używane są następujące nawozy potasowe: kainit (14% potasu) oraz sole potasowe 20-procentowe i 40-procentowe. Kainit i niskoprocentowa sól potasowa zawierają duże ilości chloru, który działa ujemnie na wiele roślin, oraz domieszkę związków sodu (soli kuchennej), powodujących wypłukiwanie wapnia z gleby i niszczących strukturę gruzełkowatą. Dla tego na działce należy stosować wysokoprocentową sól potasową.

Potas nie jest wypłukiwany z gleby, można go więc stosować nawet na jesieni lub parę tygodni przed siewem. Wysokoprocentową solą potasową można nawozić pogłównie. Nawozy potasowe należy dokładnie wymieszać z glebą.

   Nawozy wapniowe.  Wapń spełnia w glebie podwójną rolę: jako składnik pokarmowy oraz jako czynnik, od którego zależy odczyn i struktura gleby.

Dodatni wpływ wapnowania polega na usuwaniu zbytniej kwasowości gleby i znacznej poprawie struktury. Wapnowanie niszczy także szkodniki: drutowce, ślimaki, turkucia i podjadka. Wapnowanie stwarza również bakteriom glebowym lepsze warunki rozwoju.

Wapnowanie na działkach powinniśmy przeprowadzić co trzy lata, stosując  4 – 8 kg ma 100m2 wapna palonego mielonego lub 8 – 16 kg węglanu wapnia.

Jeżeli mamy do dyspozycji wapno palone w kawałkach (nie mielone), to należy je zgasić polewając bardzo małą ilością wody albo rozłożyć w kopczyki i przykryć na kilka dni wilgotną ziemią.

 Beltane

http://www.tvr24.pl

http://www.chemiaibiznes.com.pl